Χειμωνιάτικη ομηρία συναισθημάτων παγώνει την ανάσα.
Ομίχλη δένει τα δέντρα με κορδέλα ψυχρότητας και υγρασίας.
Ακίνητη η φυλλωσιά χαϊδεύει την απαλή σταγόνα που τρέχει στη γη, με τη μέθη του Χειμώνα να την έχει αποπλανήσει. Ο άνεμος, με απρόσμενη ορμή τραγουδά με την ένταση που του δίνει η παγωμένη ανάσα του και τρέχει να αγκαλιάσει τα πάντα μαστιγώνοντας τα στο πέρασμά του.
Η πέτρα σταθερή και ασάλευτη καμαρώνει τον χαλασμό, ανέμελη, καθώς δεν την αγγίζει ούτε ο χρόνος που κυλά σαν εχθρός αφανίζοντας κάθε τι όπως και ο άνεμος άλλωστε...
Γύμνια και ομορφιά μάχονται σαν σε πόλεμο, σαν τις ψυχές που άλλοτε ορθοποδούν και άλλοτε χάνονται στην άβυσσο του πουθενά και του τίποτα. Μάχες στα άδυτα κορμιών και χρόνων. Το νόημα χάνεται, αλλά σαν παλεψει έρχεται μοναχό του στην επιφάνεια. Η ουσία εξάλλου παλεύει μόνη σαν θεριό που αναζητά την τροφή του για να αναπνεύσει.
Και το μυαλό παλεύει ανάμεσα στην τρέλα και στην μακάβρια λογική της επιβίωσης και απαξίωσης. Η λύση δεν έρχεται ποτέ, μια μόνιμη αναταραχή αναδύεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο έντονη και ισχυρή να τα ρουφήξει όλα στο πέρασμά της.
Και πάλι μια καινούργια μέρα ετοιμάζεται να ξυπνήσει από τον βαθύ της ύπνο. Και πάλι να κοιμηθεί με κομμένη την ανάσα σαν νεκρή και ασάλευτη κούκλα που θυμώνει με τα μέσα της και τα έξω της που πνίγουν κάθε ελπίδα για φως.Όπως μια ηλαχτίδα που ξεπηδά δειλά και μια σκιά την πνίγει από τον λαιμό και της παίρνει την ανάσα στη χούφτα που ιδρώνει κάθέ τόσο και μοναχή της παλεύει να νικήσει αυτό που κληρονόμησε σαν καλός συγγενής.

guns_and_roses

Ξέχασα...στ'αληθεια ξέχασα!

http://www.youtube.com/watch?v=-lninKJRVqk

‘’Εγώ μικρός ονειρευόμουνα τη θάλασσα’’ χωρίς όρια δεν με σταματούσε τίποτα.
Ονειρευόμουν έρωτες, λουλούδια, ουτοπικά συναισθήματα, όρκους, δάκρυα, γέλια, εσένα, εμένα, και τους δυο μαζί, τους φίλους , τη ζωή

Και ξέχασα τελικά στ’ αλήθεια ξέχασα! Να ονειρευτώ λεφτά !!!

Χρήματα για να αγοράσω…

Να αγοράσω χρόνο … με μένα με σένα και με τους δύο μαζί, με φίλους, με τη ζωή

Να αγοράσω χρόνο και χώρο στα όνειρά μου…

-Μα μην ξεθαρρεύεις δεν μοιάζουμε…

-Αλήθεια σου λέω δεν μοιάζουμε…

Εγώ λεφτά θα βρω μα όνειρα εσύ που θα αγοράσεις ? κι αν καταφέρεις πάλι μισός θα μείνεις γιατί δεν θα ναι τα δικά σου!

Υ.Γ.

Στο τέλος θα σου πω αν έκανα σωστά ... για να ξέρεις πως να ονειρεύτεις πάλι αν χρειαστεί !!!

VM@k66...

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΑΣΦΑΛΕΣΤΕΡΟ ΝΑ ΖΟΥΝ ΜΕ ΠΑΡΑΠΟΝΑ, ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΘΛΙΨΗ ΚΙ ΗΤΑΝ ΣΩΣΤΟ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΠΑΓΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥΣ....

ΚΑΝΕ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΜΕ ΟΛΕΣ ΣΟΥ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ ΜΕ ΜΕΓΑΛΑ ΒΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΝΗΦΑΛΙΟΣ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΣ.

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΟ ΔΥΟ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗ : ΩΣ ΘΥΜΑ ΄Η ΩΣ ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΜΑΧΗΤΗΣ.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣEIΣ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΔΡΑΣΕΙΣ ΄Η ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ.ΜΟΙΡΑΣΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΧΑΡΤΙΑ ΄Η ΠΑΙΞΕ ΜΕ ΚΛΕΙΣΤΗ ΤΡΑΠΟΥΛΑ

ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣEΣ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ, ΑΥΤΗ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΣΕΝΑ...

Nefeli_Man

Τέλος...

Η Αγάπη γυναίκα και μητέρα όλων των συναισθημάτων ξέρει να συγχωρεί τα παιδιά της και να αντέχει στο χρόνο…

Όποια αντίρρηση κι αν της φέρουν τα συναισθήματα αυτή θα είναι πάντα εκεί να τα προστατεύει να τα συμβουλεύει να τα κρατά στην αγκαλιά της, να τα νταντεύει…

Ένα πράγμα δεν συγχωρεί η αγάπη ποτέ… να την αγνοήσουν να την απαρνηθούν! Τότε γίνεται άγαλμα και στέκει σιωπηλή μαρμάρινη χωρίς φλόγα χωρίς λάβα γλυκιά…

Παίρνει μαζί τα παιδιά της και αφήνει μονό του αυτό που την αμφισβήτησε να σαπίσει στο χρόνο ατάιστο χωρίς αγκαλιά χωρίς ντάντεμα…

Μα δεν το εξορίζει από κακία, απλά προστατεύει τα υπόλοιπα παιδιά της με ένα σκληρό αλλά σίγουρο τρόπο…

Ποιό παιδί θα τα βάλει με την μητέρα του, ποιο συναίσθημα με την Αγάπη?

Υ.Γ.

Σ’ αυτό το παιδί αφιερώνω όλες μου τις αναρτήσεις. Λόγο δεν βρίσκω εδώ να ξαναγράψω αν πάψω να ονειρεύομαι για αυτή.........για την αγάπη!!!

VM@k66...

Ο χρόνος?

Μια φορά κι ένα καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα. Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια. Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπρή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει : «Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;», «Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα». Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη. «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία. Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτήν βοήθεια. «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου» «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη. Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια. Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή. «Αγάπη, έλα προς εδώ. Θα σε πάρω εγώ μαζί μου». Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του. Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε ρώτησε τη Γνώση, «Γνώση, ποιος με βοήθησε;» «Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση. «Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;» Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε: «Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

VM@k66...

Να μοιάζει πέταγμα η αγάπη?

http://www.youtube.com/watch?v=gP_konBWQzY&feature=related
Κι όταν κάποιος τελικά μας καταλάβει(έστω μια φορά σε όλο το ταξίδι…) φοβόμαστε και τρέχουμε γιατί μας ξεγυμνώνει γιατί δεν φοβάται να πει αυτά που κρύβουμε από μας… και πως τελικά να διώξεις ένα κομμάτι σου χωρίς να πονέσεις? Πώς να μάθεις να ζεις μ’ αυτό αφού τον εαυτό σου δεν τον έχεις μόνο εσύ? αφού πια δεν έχεις μυστικά?
Κάπως έτσι γεννιέται η ανάγκη του να μην μας καταλαβαίνει κανείς…

Κριτές εσείς μικροί θνητοί θεοί.
Σας αποτάσσω και σας δωρίζω
την μιζέρια του παρελθόντος σας
μ αυτή να με κρίνετε για το παρόν…
‘’Κίνηση της ψυχής προς τα πίσω με τέρμα την αφετηρία! κρύβεται σε σκοτεινά συρτάρια του μυαλού μας και βρίσκεται πάντα εκεί… παραμονεύοντας σαν σκιά ψάχνει την ευκαιρία … ‘
…όσο γλυκιά κι αν είναι όσο ακονισμένη
μ αυτή να με κρίνετε και για το μέλλον
έσπασα καθρέφτες και φώτα, να μείνω
στο τώρα στο εδώ στο μαζί σου στο χώρια

Εκεί που η θάλασσα υπογραμμίζει ουρανό… εκεί θα σταθώ! Κι αν τα ‘’πρέπει’’ σου φυσήξουν… τότε αν μπορώ, αν μου έμαθαν! αν ξέρω! να πετάω… δεν θα πνιγώ
Δώσ’ του θεέ μου τα φτερά του να τ’ αντέξει λίγο σαν τη δεί! Και πριν φύγει αχ…
όλα τα θέλω είναι ανάγκες άλλες καλυπτουν το τώρα κι άλλες θα υπάρχουν πάντα...

VM@k66...

Ούτε μια στιγμή...

http://www.youtube.com/watch?v=7p2kfn6KX3A

Φοβάμαι πως μόνο εγώ με καταλαβαίνω… μα περισσότερο φοβάμαι πως το ίδιο νιώθουν και όλοι οι άλλοι!

Τι έχω τελικά στο κεφάλι μου μέσα που δεν μπορώ να συμφωνήσω με κανέναν σας? Γαμώ τις φοβίες και τα πρέπει… τα στερεότυπα και τους θεσμούς όλα αυτά που μου ενοχλούν τα όνειρα και σταματούν τις σκέψεις…

… Όταν πρέπει να λογοδοτήσω για κάθε τι διαφορετικό και να σεβαστώ ότι εμποδίζει την ελευθερία μου… Όταν πρέπει να πείσω κάποιον πως η διαφορετικότητα είναι δικαίωμα! Όταν ο κόσμος λέει…

http://www.youtube.com/watch?v=IWgxntibBtE&feature=related

Όταν η ανασφάλεια σου είναι το κύριο συναίσθημα κρύβοντας ακόμα και την πιο όμορφη σκέψη σου! Όταν δεν πιστεύεις αυτά που νιώθω γιατί δεν πατάω στο ‘’κείμενο…’’

Υ.Γ.

Θα αφιέρωνα μια ζωή για να με καταλάβεις μα ούτε μια στιγμή για να απολογηθώ…

VM@k66...