Η αποχαιρετιστήρια επιστολή του Gabriel Garcia Marquez στους ανθρώπους

Ο Gabriel Garcia Marquez έγραψε:

Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια
και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι,
αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γιαυτό που αξίζουν, αλλά γι αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια,
χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν,
θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και
πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο,
αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.

Θα ζωγράφιζα μ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι
κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη.

Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ αγκάθια τους
και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή...
Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ.

Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου
και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν,
χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!

Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά,
αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει.

Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.

Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους...
Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού,
χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.

Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά,
το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί.

Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ,
γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.

Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι,
θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα,
θα σ' αγκάλιαζα και θα σού δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου,
θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.

Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα,
ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει,
αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ
κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.

Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς.

Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ,
θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά,
ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία.

Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι,
αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις συγνώμη, συγχώρεσέ με,
σε παρακαλώ, ευχαριστώ κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις.
Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις.
Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.


geo_maxos

Σ' ονειροδρόμια ψυχοραγούν οι σκέψεις γύρο μου,
χίλια βιολιά θρηνούν και συ σόλο ανάμεσά τους χαμογελαστό,
παραφωνία στη σκέψη μου...

Εκεί που η θάλασσα υπογραμμίζει τον ουρανό,
στον ορίζοντα,εκεί θέλω να κοιτώ όταν μου μιλάς και να αποφασίσω,
αν θα πνιγώ η θα πετάξω...

Όσα βιολιά και να θρηνούν όσο δυνατά κι αν παίζουν μόνο το σόλο φτάνει στα δικά μου αυτιά...

VM@k66...

Τα ρούχα σου στο πάτωμα
στο σχήμα του σταυρού
όρκο σου έπαιρναν ποτέ να μην μ' αφήσεις
Ήλιος ξημέρωσε έκρυψε το σκοτάδι
στην αγκαλιά σου ακόμα φιλί και χάδι...

VM@k66...

Η ηθική δεν επιβάλλεται με ρυθμίσεις και διατάξεις παρά διαμορφώνεται στις συνειδήσεις των πολιτών....

Αντι να δαπανήσουν χρήματα για την διαμόρφωση της συνείδησης του πολίτη μέσω της παιδείας τι κάνουν?

Δαπανούν όλα μας τα χρήματα σε ρυθμίσεις σε διατάξεις και στην αστυνόμευση αυτών...

Αυτό και μια σειρά άλλων τέτοιων παραδειγμάτων με κάνει να πιστεύω πως οι πολιτικοί δεν είναι ικανοί,όχι μόνο γιατί είναι διεφθαρμένοι μα γιατί δεν γνωρίζουν πώς να δομούν μια υγιή κοινωνία..(ίσως γνωρίζουν οικονομικά/σύνταγμα/διπλωματία/...ρουσφέτια σφυγμομετρήσεις επικοινωνιακά τρικ)

VM@k66...

'Aσχημο να δακρύζεις μα πιο άσχημο,τόσο ώστε να σε πονάει το σώμα είναι να μην μπορείς να δακρύσεις...Αν δεν τα καταφέρεις δεν θα ξεσπάσεις ποτέ και θα γίνονται περισσότερα...


...Αυτά τα δάκρυα που τρέχουν πίσω απο τους βολβούς των ματιών και μουδιάζουν τα μάγουλα,που στέκονται στο λαιμό και γίνονται κόμπος.Αυτά που τα αντιλαμβάνονται μόνο όσοι σε ξέρουν στ'αλήθεια μα κανείς τους δεν μιλάει,

-και τι να πει?πιο ψέμα να βαφτίσει φάρμακο πυκρό και να σου δώσει στο κουτάλι,που του 'χει αφήσει γεύση γλυκιά η ζωή...

VM@k66...

Αν ισχύει πως η Ευτιχία και η θλίψη σε εναν άνθρωπο είναι συμετρικά αντίθετες τότε σίγουρα αυτές οι δύο κυρίες είναι οι καλύτερες φίλες!έτσι η μία έχει ανάγκη την άλλη μέχρι τέλους.Γι αυτό και τα συναισθήματα είναι πάντα ανάμικτα!(ακόμα κι αν έχεις όλα όσα θές θα ψάξεις να βρείς κάτι που δεν έχεις ωστε να νιώσεις θλίψη).Έτσι κανένα συναίσθημα δεν είναι "καθαρό". Κάθε Θλίψη κρύβει ενα μικρό χαμόγελο!Κάθε Ευτυχία έχει μια σκοτεινή πτυχή...

...Ο πιό Θλιμένος άνθρωπος έχει υπάρξει ταυτόχρονα ο πιο χαρούμενος!έστω για μιά στιγμή

"Λένε πως το μυαλό διαγράφει αυτόματα τις άσχημες στιγμές,εικόνες,ακόμα κι αν αυτό ήταν εφικτό! καμία στιγμή δεν είναι άσχημη μόνο.Καμία στιγμή δεν γίνεται να απομονωθεί...Κάθε ασχήμια κρύβει ομορφειά..."

Οι άνθρωποι δεν είναι τόσο δυνατοί και για να καταφέρουν να αντέξουν απλά προσπερνούν χωρίς να σταματήσουν...

VM@k66...

Όντας όντα τυχερά ή δύστυχα, οφείλουμε την ίδια την ύπαρξη μας, όπως αυτή την αντιλαμβανόμαστε, στην τύχη. Στην τύχη οφείλουμε την εξέλιξη, όπως και την όποια κατάληξη της ύπαρξης μας. Από τύχη αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουμε, από τύχη αντιλαμβανόμαστε κι από τύχη υπάρχουμε. Μες τα παιχνίδια αυτής μας της τύχης ή της προσωπικής μας μοίρας, όπως καθείς την αντιλαμβάνεται, την ποσοτικοποιεί ή την αποδέχεται, καλούμαστε να χαράξουμε έναν δικό μας, θεωρητικά, δρόμο, έναν δρόμο που θα σιμώνει τους προσωπικούς μύθους μας. Αν και θεωρώ, ότι ακόμη κι αυτή η αίσθηση της από κάπου δοσμένης επιλογής, πλαστή είναι, οφείλουμε, νιώθουμε, να αυτοπροσδιοριστούμε στο χωροχρόνο μας. Αυτό μας το στίγμα μας απασχολεί από πολύ νωρίς, σαν ένα σαράκι, που μας κατατρώει από μέσα, περιμένοντας ανυπόμονα την τροφή του, εν προκειμένω, εμάς τους ίδιους, μιας κι η αναζήτηση δε γνωρίζει σύνορα χωρικά, υλικά, όντας άυλη ακυρώνει την επίγνωση της ύλης, την ξεπερνά, περνώντας ταυτόχρονα την αίσθηση της ίδιας της πεπερασμένης, σαρκικής υπόστασης μας. Ο άνθρωπος ως αδύναμο και ατελές, πνευματικά τουλάχιστον, δημιούργημα λατρεύει την τάση, λατρεύει τη συνήθεια, γιατί κάπως έτσι φαντάζεται, ότι αυτοπληρώνεται ή τουλάχιστον, κάπως έτσι βρίσκει το νόημα που αναζητά διαχρονικά. Η επανάληψη μιας καθημερινότητας, όποια και να’ ναι αυτή, ζοφερή ή ευκολοδιάβατη, προσδίδει νόημα θεωρούμε, στην ύπαρξη μας, μόνο και μόνο λειτουργώντας προσθετικά, επιβεβαιώνοντας καθημερινά την ανάγκη μας να υπάρχουμε, για κάποιο λόγο, που εμείς δημιουργούμε ή βρίσκουμε έτοιμο. Μόνο που η ουσία της ύπαρξης μας δε μπορεί, παρά να κρύβεται στην κόψη της τάσης κι όχι πάνω της. Η ουσία της ύπαρξης μας δε μπορεί, παρά να μην είναι έννοια πεπερασμένη, όπως εμείς οι ίδιοι, δε μπορεί, παρά να μην κρύβεται, λοιπόν, στον περπατημένο χωροχρόνο μας, αλλά κάπου αλλού. Παρ’ αυτά, φροντίζουμε να αναλώσουμε τη θεϊκή σύλληψη μας σε πεπερασμένες οδούς, φροντίζουμε να υιοθετήσουμε ατέρμονους δρόμους, μόνο και μόνο για να κρυφτούμε από εμάς τους ίδιους, αν και το ασυνείδητο, προσωπικό ή μη, βρίσκεται εκεί για να μας θυμίζει, κάπως άκομψα κι επιτακτικά, ότι δεν υπάρχει δρόμος, δεν υπάρχουν σημεία, παρά μόνο στίγμα, μια κουκίδα δηλαδή, εμείς οι ίδιοι, αεικίνητοι φρουροί της ίδιας της αλήθειας μας.

geo_maxos